Menu
RSS
İlk Cemre Ne Zaman Düşer?

İlk Cemre Ne Zaman Düşer?

Cemre'nin Anlamı Nedir? C...

GÖNÜL RIZASI

GÖNÜL RIZASI

 Dünyada en iyi şey, gönü...

BETER OLUN!

BETER OLUN!

Her güzel şeyin başlangıc...

Fash-ı Muhabbet Grup Atışması "Dili Olan GELSİN"

Fash-ı Muhabbet Grup Atışması …

Eğer gülecekse benim yüzü...

AH GÖNÜL AH

AH GÖNÜL AH

Şimdi sizlere ‘Gönül neyi...

EMİRDAĞ’A GÜZELLEME

EMİRDAĞ’A GÜZELLEME

9 Şubat Cumartesi günü il...

Bir'İz Unutulmaz Bir'İz Bıraktı

Bir'İz Unutulmaz Bir'İz Bıraktı

BİR’İZ EDEBİYAT; ŞİİR, KÜ...

Fash-ı Muhabbet Grup Atışması "Kaldı Yüreğim"

Fash-ı Muhabbet Grup Atışması …

Maziye dalıp gittim hayal...

Memurlar hangi ek işleri yapabilir ?

Memurlar hangi ek işleri yapabilir …

Öğretmen ücretli ders ver...

NEDEN 7 (YEDİ)

NEDEN 7 (YEDİ)

Neden 7 cihan İstanbul i...

Prev Next
Nurettin Diker

Nurettin Diker

Web site URL:

Tek ağaçtan orman olmaz

Bugün dünkünden daha çok birlik ve beraberliğe ihtiyacımız vardır!
Bizler kendi doğrularını toplumla paylaşan insanlarız.
Yazdıklarımızın sevabı da günahı da bizimdir.
Bazen yayınlanmak üzere hazırladığımız bir yazı bitip bir bütün olarak okuduğumuzda zülf-ü yâre dokunacak maksadını aşan yazılarda yazabiliriz.
Bu yazı bir makaleyse genelde tekraren kontrol ederken düzeltilir.
Ancak sosyal medya bu anlamda anlık ifadelerin sınırlı sayıda kelimeyle yazıldığı cümlelerden ibaret olunca bazen maksadını aşan ifadeler olabiliyor ve siz eskilerin tabiriyle "siyakı ve sibakı (Siyak, “öncesi” anlamına; sibak ise “sonrası” anlamına gelir) başkalarınca bilinmeyen" bu ifadelerle zülf-ü yâre dokunan bir noktaya taşımış oluyorsunuz.

   Bu kişilerin bir kısmı siyasetin aktif aktörleri, bir kısmı Osman Gazi'nin Şeyh Edibali'si, Fatih'in Akşemseddin'i mânâ dünyasının mimarı, gönül insanlarıydı.
Bu gönül insanları yaşları kemale ermiş Hak dostları olarak ilerleyen yıllarda ya ebede yürüdü yada bazı yalakalarca karar vericilerle aralarına perdeler duvarlar örüldü.
Her gönül zaman zaman teskin olacak bir ufku derin sîne arar.
Lakin unutmamak gerekir; nefis alkışı, pohpohu sever.
Eski Cumhurbaşkanlarından Demirel'in şu söylemi siyasetçilerin etrafını saran dalkavuklarca fiilen yaşanır / yaşatılır. "meseleleri mesele yapmazsanız mesele kalmaz."

Zirveye çıkmak zordur lakin zirvede kalıcı olmak daha zordur.
Zirvelerde zemin kaygan, hava kar boran, ufuk sisli pusludur.
Her dönemin ağır imtihan konuları vardır.
Üstünüzde milletin, ümmetin, insanlığın sorumluluk yükü varsa bu yolda yükünüzü alan dostlar yerine; sırtınıza yük olanlara dikkat etmelisiniz

       Üstad Necip Fazıl'ın ifadesiyle; "Yola çıktıklarını yolda bulduklarına değişirsen ; hem yolunu kaybedersin, hem dostunu!"

       Böyle bir toplumsal karşılık yakalandıktan sonra mevzi kaybetmenin tek izahı Hadis-i Şerif'teki karşılığıyla "bir şey kader olacaksa basiret bağlanır" sırrında saklıdır.     
Yapılması gereken bu sûi akibetten Allah'a sığınmak ve safları sıklaştırmaktır.
Gün omuz omuza verme, kardeşlik hukuku gereği Kur'anî ifadeyle "bünyanun mersus" (kenetlenerek yapılmış sağlam bina) olma günüdür.

     Ebu Müslim Horasani'nin o veciz ifadeleriyle; "Onlar zararlarından emin oldukları için; dostlarını uzak tuttular. Kendilerine bağlamak ve kazanmak için de; düşmanlarını yakınlaştırdılar.
Yakınlaştırılan düşman dost olmadı. Ama uzaklaştırılan dost düşman oldu.
Herkes düşman safında birleşince yıkılmaları mukadder oldu."   
İdeolojilerimiz veya fikirlerimiz
eğer bir ülkemiz olmazsa anlam bulamaz ve bunları ifade edecek platform bulamayız.
Tüm bunlar için ideolojilerimizi ülke bütünlüğünün önüne koymayalım ve kadim tarihte kardeşçe yaşadığımız bu topraklarda daha binlerce yıl yaşayabilmek için elimizden gelen özverileri gösterelim.
Bugün dünkünden daha çok birlik ve beraberliğe ihtiyacımız vardır!

Nelerimizi yitirdikte böyle olduk acaba?

Yıl 2017
Ben iki yüzyıl görmüş birisiyim.
Nasıl mı?
1999’a kadar olan yüzyıl
20. Yüzyıl
olarak geçti.
2000 ve sonrası da
21. yüzyıl
olarak geçiyor.
Oysa daha elli üç yaşındayım.
Fakat bu kadar ömür o kadar hızlı geçti ki.
Çok şeye şahit olduk.
Teknolojinin inanılmaz çıkışına hayret ettik.
Oysa biz kâğıt kalemle başladık okuma yazmaya.
Siyah beyaz TV vardı. Bilyeler vardı. Orta sınıf arabalarda klima yoktu.
Evlerde çevirmeli telefonlar vardı. O zaman deselerdi “cep telefonu çıkacak, telefonu yanında taşıyacaksın” inanmazdık belki de.
Şimdi geçmişi düşününce yinede özlediğim şeyler çok fazla. İyi de nesini özlüyorum o günlerin?
Bu soru cevap istiyor işte.
Teknoloji yok, hayat daha zor. Üç kuruşa muhtaçsın. Ev konforlu değil iki oda bir salon, araban yok. İyide nesi var bu geçmişin?


Mesela özel günler…
Dini bayramlar, Yılbaşı yaklaştı mı kırtasiyelerde alırdık soluğu. Özenle kutlama kartları seçerdik. Her yakınımız, arkadaşımız için ayrı ayrı kartlar seçer arkasına üç-beş cümle eklerdik.
Şimdi ise yerini mailler, bildirimler, small ifadeler aldı. Klavye kabadayıları çoğaldı.
Buradan lafı bir dokunduruyorsun,Dünya’nın bir ucundakine zahmetsizce ulaşıyorsun.
Görüyorsun fakat dokunamıyorsun.
Dokunmak demişken elimizdeki telefonlara dokunduğumuz kadar sevdiklerimize dokunamaz olduk. Aynı odanın içerisinde herkes birbirine yabancı. Yakınsın fakat bir o kadarda uzak. Hanım sosyal ağdan yemek hazır, bey sosyal ağdan evladına kızgın. Bedenler yakın fakat ruhlarımız uzak. Dokunamıyoruz ama aynı evde sanal yaşıyoruz. Sahi bizler cep telefonları, sosyal ağlar hayatımıza girmeden önce dumanla mı haberleşiyorduk.
Nelerimizi yitirdikte böyle olduk acaba?

  

Bazen bende eskiler ne kadar güzelmiş diyorum.
Bu güzellikleri toplum olarak unuttuğumuza zaman zaman şahit oluyoruz.
Eskilerde saygı çok fazla varmış. İnsanlar en başta büyüklerine saygılı davranıyordu. Otobüslerde yer veriyordu. Yollarını kesmiyorlardı. Yanlarından ayak ayağının üstüne atmıyorlardı. Büyükleri de memnun kalıyordu. İyi de dualar ediyorlardı. Gençlerde iyilik yapmanın mutluluğunu yaşıyorlardı.
Nelerimizi yitirdikte böyle olduk acaba?


Öğretmenlerimizi okul dışında gördük mü? Yolumuzu değiştiriyorduk. Şimdi ise öğretmenlerimiz öğrencisini gördü mü? Okul dışındaki olumsuz davranışlarını görmemek için yolunu değiştirir oldular.

Şimdi düşünüyorum ” Nelerimizi yitirdikte böyle olduk?
Bu gençler bizim olamaz. Bunlar mı gelecek nesil?
Kim bunları bu hale getirdi. Bu kadar mı ruhsuzlaştılar?
Acımasızlaştılar. Özellikle gençlerimizde saygı kalmamış. Bu biz değiliz, olamayız. Bu bize ters. Kültürümüze ters.
Ecnebilerin neden en çok olumsuz taraflarını kapmışız? Bizler Müslüman olan bir milletiz.
Değerlerimiz var ve olmalı. Biz ataya saygıyı ilke edinmiş bir toplumuz.
Atayı sırtında taşıyan bir neslin evlatlarıyız. Keza yaşlılara her daim saygı ve hürmet göstermiş bir neslin evladıyız.
Şimdi ki nesil buna riayet etmiyor.

Nelerimizi yitirdikte böyle olduk acaba?


Televizyon denilen renkli kutu.
Sabah belli saatte açılır,gece 24,00 de İstiklal marşımız ile kapanırdı. Çocuktuk fakat gece yarısı da olsa, İstiklal marşımızı duyduk mu yataktan fırlar hazır ola geçerdik.
Şimdi ise birçok kanalda sabahtan öğlene haber kuşağı, öğleden akşama evlilik kuşağı, akşamdan yatmaya racon kesen kabadayılı, vurdulu kırdılı diziler.
Siyah beyaz TV li günleri özlüyorum. Yılda bir kez yılbaşı akşamı 24,00 da çıkan Nesrin Topkapı’yı, haftanın belli günleri yayınlanan Türk filmlerini özlüyorum.
Siyah beyazdı fakat yetiyordu bizlere.
Nelerimizi yitirdikte böyle olduk acaba?


Şimdi 21. Yüzyılı yaşıyoruz.
Araçlar hızlandı, evler büyüdü modernleşti, teknoloji müthiş ilerledi, yaz’ın görüp, kış’ın göremediğimiz meyve sebzelere her daim bulunur oldu,
bu kadar hızlı modernleşen hayata rağmen insan sormadan edemiyor?
Nelerimizi yitirdikte böyle olduk acaba?

 

Büyümeyin çocuklar

Emirdağ Belediyesi Sosyal Tesislerinde bulunun Fadime-Derviş Uyar Kreş ve Gündüz Bakımevi' nin önündeydim.
Çocuklar çiçekleri toprakla buluşturuyorlardı.
Ve ben onları seyrediyordum.
Şen şakraktılar.
Dünya yıkılsaydı umurlarında olmazdı.
O kadar dalmışlardı hayatın içine.  
Fakirlikmiş, zenginlikmiş, mal mülkmüş, aşk meşkmiş hiçbir şey umurlarında değildi.
Şıklıkmış temizlikmiş es geç...
Beyazmış siyahmış, uzunmuş kısaymış, güzelmiş çirkinmiş, Türk’müş, Kürt’müş, Aleviymiş Sünniymiş alakaları yoktu.
Sadece yaşadıkları anı doyasıya yaşamak istiyorlardı.

Hayatı çiçek gibi görüp oynuyorlardı.
Bizim gibi dert yapıp her gün ölmüyorlardı.

Onları kıskanmamak elde değildi ve keşke hiç büyümeseydik diyeceği geliyordu insanın.
Bu ülke için bizlerde renge, dile, dine, milliyete bakmadan çalışamaz mıydık?
Birbirimizi hırpalamadan, birbirimizin canını yakmadan, üzmeden, ötekileştirmeden... İtmeden...

Üst başları toz içinde kalıyordu.
Güneş umurlarında değildi onların.
Ter içindeydiler, nefes nefeseydiler.
Beton zemin çim saha gibiydi onlara.
Gömlekler beyazdı ama terden boyun ve kol kısımları kir pas içinde kalmıştı.
Anı yaşıyorlardı.
Gülüyor oynuyorlardı.

Düşüyorlardı dizleri kanıyordu, çiziliyordu.
Hiçbir şey olmamış gibi kalkıp koşuyorlardı yine.
Hayatın ta kendisiydi bu.
İliğine dek yaşıyorlardı hayatı.

Oysa bizim her şeyimiz kanıyordu. Vatanseverliğimiz, insanlığımız, değerlerimiz, saygımız, şefkatimiz, vicdanımız...
Kanamayan yerimiz yoktu.
Pansuman yetmiyordu.
Tamponumuz yoktu.
Yetmiş dokuz milyonduk ama tektik.
Her gün bir yerimiz kanıyordu.
Terör oluyordu, trafik kazası oluyordu, tecavüz oluyordu, cinayet oluyordu.
Canımız gidiyordu.
Yaşayamıyorduk hayatı.

Bizler büyüktük ama onlar gibi yan yana gelip gülemiyorduk.
Kardeşçe yaşayamıyorduk.
Araya makam giriyordu, para giriyordu, mezhep giriyordu, renk giriyordu.
Bir tek dostluk girmiyordu, sadakat girmiyordu, şefkat ve vicdan...

Plastik topun peşinde hepsi aynı anda koşuyorlardı.
Mutluydular kahkaha içindeydiler.
Biri geldi yanıma ve su istedi benden: -Dudağım çöl oldu su verir misin? dedi.
Açılmamış pet şişe vardı yanımda uzattım ona.
Kana kana içti, çöl olan dudağından boğazına sızdı su. Üstü ıslandı ama umurunda değildi.
Koştu gerisin geri oyuna.
Katıldı çocukluğun havasına. -Gönlümüz çöl olmuş be çocuk dudağın çöl olmuş ne ki! dedim arkasından.
'Vicdanımız, şefkatimiz ve yüreğimiz çöl çöl olmuş, kurumuş, kırılmış, incinmiş.'

Hayat denen bu oyunda ne hileler var be çocuklar!
Büyümeyin lütfen!
Kirlenmesin hisleriniz, düşmesin gözleriniz önünüze. 
Durmadan çocuklar katlediliyor Dünya'da ve ülkemde .

Uzaklaştım sonra.
Dönüp bakıyordum ara ara çiçek diken çocuklara.
Yitirmeyin sevincinizi, kaybetmeyin safiyetinizi.
Bu ülkenin size ihtiyacı var çocuklar, diyordum gizlice.

Gözlerim nemliydi, ağlıyordum ülkeme.
Haksızlığa, riyakârlığa, yetimliğe, öksüzlüğe, Kızıyordum ...
2016-2017 Eğitim-Öğretim Yarıyıl tatili başlıyor.Öğrenci ve Öğretmenlerimize iyi tatiller dilerim.

HaLeP DRAMI

Silahlara ve onu masum insanlar üzerinde kullananlara hayır !

Halep’dir bir yanımız, yanar dökülür tenimiz.
Etlerimiz elma kokusunda, gözlerimiz yaşamak arzusundadır.
Oysaki cesetlerimiz sokaklarda, cansız bir şekilde ulu ortadır.

Analar, çocuklar, dedeler, nineler sonra kediler, köpekler, kuşlar, sonra otlar çiçekler hepsi boynu büküktür.
Bugün dahi böyledir oralar. Bugün dahi içten içe zehirdedirler.

Nine dede yan yana ölüm şerbetini içmektedir.
Ana ve kuzusu kol kola ölüm şerbetini içmektedir.
Genci yavuklusu sere serpe ölmektedir.
Hepsinin güneşin altında, tozun içinde nefesleri kesilmektedir.

İnsanlığımız ayaklar altındadır!
Yıkıl kimyasal beyinler!
Kahrol kimyasal kalpler!
Yaşadığım çağa,Geldiğim dağa, oturduğum bağa lanet olsun.
Yaş farkı yok zulüme maruz kalanların.
Kim ya, kim sallar bunca zehri!
Boca eder milyonların üstüne?
Vicdanı yok mu, izanı, korkusu?
Ciğerlerin iflası, tenin imhası, canın kabzedilmesi…

Ah Halep!
Dilimde kelepçe!
Ölümün bu kadar acımasızı var mı?
Reva mı müslümanlara, hak mı Allah aşkına?
Ahmet Arif ne de güzel demiş oysa:

“Erkekçe olsun, erkekçe olsun isterim.

Dostlukta düşmanlıkta.

Hiçbiri olmaz hâlbuki.” Zulmün bu kadar insafsızı…
İnsanlığın sızısı…

 Anne ve bebeleri yerde taşlaşmış.
Oysaki gül koncası memededir dudağı bebenin, emmektedir helal sütünü annesinin.
Zehir katılmamış hem bozulmamış.
Hiç değilse sütü bozuk değil bebenin!
Hiç değilse sütüne haram katılmamış ananın!
Beyinlerin can almakla haz alacağını, kalplerin insanları yok etmekle mutlu olacağını zanneden ucubeleredir sözüm:
“Dünya size de kalmaz, kalmadı da! Vurdu, vurdu, vurdu sonunda vuruldu olursunuz.
Öldürdü, öldürdü, öldürdü sonunda öldü olursunuz.”

Cinsiyet farkı yok yere düşenlerin.
Bu kadar canileşenlerin aklı yok.
İnsafı yok, insanlığı yok arkadaş!
Ten farkı yok yerde can çekişenlerin.
Otun, börtünün, böceğin, insanın; insandan çektiği nedir Allah aşkına?
Bunu yapanın canavardan farkı yok, bunu emredenin insan olduğu meçhul!

Halep’dir bir yanımız İnsan olanın ağıdıdır.
Aslında insanlığın ağıdıdır bu.
Hüzündür takılan yüreğimize.
Gözyaşıdır dökülen yanağımıza.
Halepde’dir yüreğimize vurulan kelepçe.
Hal edenlerin karşısında bütün dünya el pençe ne yazık ki!
Ödül vermekte, sırtını sıvazlamaktadır.
Dur demez bizden olmayan bu katliama!
Yapma demez bu coğrafyadan olamayan bu cinayete!
Kalpler yıkıktır dudaklarda ağıtlar vardır.
Başlar öne eğiktir, gözler yaştır.
Halepde insanlığın alnında bir kara lekedir, bu çağa bu vahşet yakışır mı?
Bize ise sesimizi yükseltmek yaraşır.

İnsanız insanlığımızı test ediyoruz, ayrımı gayrımı değil!
İnsanız insanlığımızı test ediyoruz, zalimi zulmü değil!

Bir ana bir yavru…
Bir genç bir yavuklu…
Bir nine bir dede…
Bir baba, bir yatalak hasta…
Ölenler mutlu bir güne uyanmışlardı.

Elma kokusu vardı havada!
Nereden bilsinler burunlarına gelen ve onlara yaşamı hatırlatan bu kokunun Ölüm olduğunu?
Bunu yapanlaradır sözüm; kim yasal olduğunu sanıyor kimyasalların?
İnsanlığın ortak mahkemesinde ve insan olanın muhakemesinde elbet kıyamete kadar suçludur bunu yapanlar.

Bugün günlerden Halep’dir dostlar!
Kalbimde kelepçe beynimde işkencedir bugün.
Dualarımız günahsız suçsuz masum ve bir o kadar da sessiz bir şekilde ölümü soluyanlara gelsin.

Yeryüzünde nerede bir vahşet varsa son bulsun.
Dini dili ırkı ne olursa olsun yok yere toplu şekilde katledilenlere rabbim cennetini versin.
Geride kalan insanlığın şiarı olsun şu sözler bundan sonra: “Halepler olmasın bir daha! Halep acısı insanlığın yüreğine isabet etmesin asla!”

Hal etmedikçe insan olmayı, sindirmedikçe insanca yaşamayı, bu çağ ve bu dünya daha nice Halepler ortaya koyacaktır.
Çünkü bu potansiyel bu dünyada ve bu insanlarda mevcuttur.

Bir yanımız Halep’dir bugün!

Info for bonus Review William Hill here.